p w ś c p s n
 
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
31
 
 
 
 

Modernizacja Muzeum Przyrodniczego Wydziału BiOŚ UŁ

Uniwersyteckie Centrum Przyrodniczo – Edukacyjne

Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska UŁ

jednostka projektowa:

domagało wnuk architekci

90-755 Łódź, al. 1-go Maja 87 lok.315

www.dwarchitekci.pl

 

Projekt zakłada remont, przebudowę i rozbudowę budynków Muzeum Przyrodniczego w Łodzi w celu utworzenia Uniwersyteckiego Centrum Przyrodniczo – Edukacyjnego Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska.

Działka będąca przedmiotem opracowania znajduje się na terenie zabytkowego parku im. Henryka Sienkiewicza wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A/302 dec. z dn. 6.12.1984r. Znajdujące się na niej budynki wpisano do rejestru zabytków pod nr A/34 dec. z dn. 29.03.2007r.

Budynek  przeznaczony do remontu, przebudowy i rozbudowy to budynek główny Muzeum Przyrodniczego w Łodzi. Składa się on z dwóch części – starszej północnej, zbudowanej na planie litery „L”, której wznoszenie ukończono w roku 1914r. oraz części nowszej z roku 1924 dobudowanej od strony południowo – zachodniej, również w formie litery „L” projektu Wiesława Lisowskiego.

Na posesji znajduje się również budynek pomocniczy Muzeum Przyrodniczego tzw. dom ogrodnika położony przy ul. Kilińskiego,  który został poddany gruntownym pracom remontowym  w latach 2007-2008. W budynku tym nie projektuje się wykonywania robót budowlanych za wyjątkiem wybicia dwóch otworów drzwiowych na spocznikach klatki schodowej w zachodniej elewacji budynku, w celu skomunikowania budynku z nowo projektowanym łącznikiem.

Nowo projektowana rozbudowa (tzw. łączniki) ma na celu połączenie obu istniejących na działce budynków oraz zapewnienie nowej niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania obiektu poprzez zwiększenie powierzchni wstawienniczej oraz magazynowej.      

Formaarchitektoniczna projektowanej zabudowy ma stanowić uzupełnienie i tło obiektów znajdujących się w Parku. Obły kształt łącznika wpisuje się w zagospodarowanie terenu omijając wartościowe istniejące drzewa i do minimum powoduje konieczność planowanych wycinek (w sumie 6 szt. drzew, w tym 2 szt. wielopienne).  Miejsca styku łącznika z budynkami istniejącymi zostały starannie przeanalizowane – w obu przypadkach połączenie ma miejsce na fragmentach ścian pozbawionych detalu architektonicznego. Projektowany łącznik i budynek główny muzeum łączy projektowane atrium osłonięte są szklaną fasadą i dachem, przez które eksponowana jest elewacja historycznego budynku i dach.

Założeniem projektowym było wtopienie nowo projektowanego łącznika w otoczenie z wykorzystaniem otaczającej zieleni. Od strony zachodniej i północnej zaproponowano zastosowanie fasady pokrytej lustrzanymi panelami elewacyjnymi – elewacja taka będzie odbijała zmieniające się w ciągu roku otoczenie parku. Ta część elewacji rozrzeźbiona jest poprzez nieznaczne nadwieszenie wyższej kondygnacji. Linia podziału międzykondygnacyjnego w łączniku kontynuuje linię gzymsu rozdzielającego kondygnacje w istniejącym budynku głównym muzeum. Dach projektowanego łącznika zaprojektowano jako stropodach pełen – dach płaski. W centralnej części dachu łącznika umieszczone zostaną centrale wentylacyjne, które z uwagi na znaczą głębokość budynku w tym miejscu nie będą widoczne dla osób postronnych.

Od strony dziedzińca nowo projektowana elewacja składa się z 3 zasadniczych elementów: przeszklonej ściany atrium przy budynku głównym muzeum, prostego odcinka elewacji łącznika przy styku z budynkiem pomocniczym (tzw. dom ogrodnika) oraz usytuowanej pomiędzy nimi obłej elewacji, którą również projektuje się wykonać jako pokrytej lustrzanymi panelami elewacyjnymi.

Program funkcjonalno - użytkowy:

Główne wejście do Muzeum planuje się pozostawić w istniejącej lokalizacji. Dostęp dla osób niepełnosprawnych zapewniony będzie poprzez wznoszącą się część chodnika do drzwi zewnętrznych usytuowanych we wschodniej elewacji projektowanej dobudowy (przeszklona dwukondygnacyjna przestrzeń komunikacji).

W celu podniesienia rangi wejścia do gmachu, ale też ze względów użytkowych – mając na uwadze zwłaszcza grupy zwiedzających, w tym dzieci zaproponowano powiększenie strefy wiatrołapu. W związku z powyższym proponuje się przeniesienie istniejącej stolarki wewnętrznej wydzielającej wiatrołap w głąb pomieszczenia w południowym trakcie budynku i likwidację obecnej dyżurki. W ten sposób strefa wejścia zajmować będzie niemal całą narożną część budynku. 

W chwili obecnej oba zewnętrzne trakty - południowy i zachodni w budynku głównym muzeum wykorzystane są  na potrzeby sal ekspozycyjnych i w związku z powyższym okna budynku są na stałe zacienione kotarami. W celu wykorzystania i wyeksponowania  tej atrakcyjnej części budynku w projekcie przewidziano jej wykorzystanie na wszystkie funkcje związane obsługą zwiedzających i odwiedzających muzeum. W trakcie południowym przewiduje się funkcje związane z obsługą zwiedzających, tj. portiernię, szatnię oraz kawiarnię, w trakcie zachodnim zaś proponuje się lokalizację sali wykładowej dla 40 osób. Przeniesienie funkcji ekspozycyjnych z tych dwóch części budynku daje możliwość ich „otwarcia” na aleje parkowe – kontaktu wzrokowego przechodniów z wnętrzem budynku poprzez ogromne okna budynku.

W narożnym pomieszczeniu w trakcie północno – zachodnim proponuje się hol / salę wystaw czasowych, w której zlokalizowane będą kasy połączone wraz z kioskiem z pamiątkami oraz księgarnią.   W trakcie północnym zlokalizowane zostały nowo projektowane toalety (w tym wc dla osób niepełnosprawnych) oraz pomieszczenia socjalne obsługi i zaplecze kawiarni. Planuje się rozbiórkę dobudówki od strony elewacji wschodniej.

Na piętrze zlokalizowano sale ekspozycyjne, dydaktyczne oraz bibliotekę.

Łącznik

Połączenie budynku głównego z resztą kompleksu zostało zaprojektowane poprzez przeszklone dwukondygnacyjne atrium, które dzięki znacznej swej wysokości w porównaniu z pozostałymi przestrzeniami ekspozycyjno – dydaktycznymi może służyć ekspozycji eksponatów o znacznej wysokości. Przeszklony dach atrium umożliwia ekspozycję istniejących interesujących elementów drewnianej więźby dachowej (m. in. zakończenia krokwi), a dwukondygnacyjna przestrzeń komunikacji oraz jego przeszklona ściana wschodnia eksponuje całą istniejącą elewację budynku głównego muzeum, do minimum ograniczając interwencję w zabytkową elewację budynku. Projektuje się połączenie komunikacyjne atrium i istniejącego budynku poprzez drzwi zlokalizowane w miejscu istniejącego narożnego okna.

Styk projektowanego łącznika oraz budynku istniejącego zaprojektowany został na jego fragmencie elewacji północnej pozbawionej detalu architektonicznego.

W obrębie projektowanego łącznika, w bezpośrednim sąsiedztwie przeszklonego atrium, zaprojektowano nową klatkę schodową i windę osobowo – towarową. Optymalny  dostęp do przebudowanych pomieszczeń w budynku głównym na piętrze zapewniony został poprzez odseparowaną od elewacji istniejącego budynku kładkę usytuowaną w atrium.

Winda jest również bezpośrednio połączona z częścią magazynową, która została zlokalizowana w centralnej części nowo projektowanego łącznika - na pierwszej i drugiej kondygnacji. Na parterze w sąsiedztwie niewielkiego wewnętrznego placyku gospodarczego zlokalizowano wrota garażowe części magazynowej. Pozostałe magazyny oraz pracownie konserwatorskie znajdują się na I. piętrze bezpośrednio przy budynku pomocniczym muzeum.

Zasadniczą część rzutu łącznika zajmują przestrzenie wystawienniczo – dydaktyczne, wyposażone w system mobilnych ścian pozwalających na dowolne ich podziały i aranżacje. Ściany zewnętrzne w przestrzeniach wystawienniczo – dydaktycznych posiadają nieliczne otwory okienne, z możliwością ich zasłonięcia.

Budynek pomocniczy (tzw. dom ogrodnika)

Budynek ten służyć ma administracji obiektu oraz celom naukowym. Nie jest przeznaczony dla osób zwiedzających. Parter i piętro budynku zostaną powiązane komunikacyjnie i funkcjonalnie z resztą kompleksu poprzez nowo projektowany łącznik. Projektuje się wybicie dwóch otworów drzwiowych na spocznikach klatki schodowej w poziomie parteru i piętra w zachodniej elewacji budynku. Fragment elewacji, przy której projektowana będzie dobudowa pozbawiona jest detalu – istniejący gzyms wieńczący elewację oraz nisza okienna zostaną zachowane.